Mechanizm działania

OptimizerSmart_ret_4c_FSshadow_2

Przewlekła niewydolność serca wywołuje mechaniczne i neurohormonalne przeciążenia w komórkach mięśnia sercowego. Skutki tych przeciążeń mają postępujący negatywny wpływ na funkcję lewej komory serca, wywołując przemodelowanie lewej komory oraz powrót do programu genu płodowego.

Badania przeprowadzone u ludzi i psów z niewydolnością serca wykazały, że terapia CCM odwraca zjawisko przemodelowania lewej komory serca charakterystyczne dla PNS oraz poprawia siłę skurczów lewej komory. Efekty te są skutkiem szeregu wewnątrzkomórkowych procesów molekularnych, które są widoczne w ciągu kilku sekund od rozpoczęcia terapii CCM.

Sygnały CCM normalizują funkcje białka u psa modelującego PNS

Wykazano, że sygnały CCM normalizują fosforylację białek regulatorowych, takich jak fosfolamban (PLB) in-vitro już w pierwszych sekundach terapii. Poprawa gospodarki wapniowej poprzez zwiększenie aktywności SERCA2A oraz przywrócenie wymiennika sodowo-wapniowego zwiększa ponadto kurczliwość u pacjentów z niewydolnością serca.

CCM odwraca płodowy program genowy do normalnego, dorosłego programu genowego

Pośród genów, których ekspresja w przypadku niewydolności serca ulega obniżeniu, znajdują się te, które zawierają główne białka powiązane z wewnątrzkomórkowym obiegiem wapnia. Nieprawidłowości te prowadzą do jednej z podstawowych wad komórkowych, która leży u podstaw dysfunkcji kurczliwości w przypadku niewydolności serca. Badania przeprowadzone zarówno u ludzi jak i na psach z niewydolnością serca wykazały poprawę ekspresji genu mRNA kilku z tych ważnych białek przenoszących wapń w reakcji na terapię CCM (ilustracja poniżej), zgodną z odwróconym programem genu płodowego. Zmiany te pojawiają się początkowo w pobliżu elektrod, a w ciągu kilku miesięcy widoczne są we wszystkich obszarach serca.

Poprawa miejscowych funkcji serca wywołuje ogólną poprawę oraz odwrotny remodeling

Z biegiem czasu miejscowe zmiany prowadzą do zmniejszenia obciążeń i normalizacji ekspresji genowej w odległych miejscach mięśnia sercowego. Przerywają one „kaskadę remodelingu” i wywołują ogólny odwrotny remodeling i poprawę funkcjonowania serca (ilustracja poniżej). Badania echokardiograficzne 3D u ludzi i wentrykulograficzne u zwierząt wykazały występowanie odwrotnego remodelingu w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia terapii CCM.

Graphs-02

Znana jest również skuteczność konwencjonalnych metod terapii lekami o działaniu inotropowym dodatnim dla poprawy funkcji skurczowej lewej komory serca. Jednak poprawa ta skutkuje również zwiększonym zapotrzebowaniem mięśnia sercowego na tlen (MVO2), co może być szkodliwe dla już przeciążonych i osłabionych tkanek serca. Natomiast poprawa uzyskana dzięki terapii CCM nie powoduje wykrywalnego wzrostu MVO2. Poprawa w lewej komorze serca przy zastosowaniu terapii CCM wiąże się z uzyskaniem lepszej sprawności lewej komory, podobnie jak w przypadku oddziaływań na rytm lewej komory.

Imai M et al. Journal of American College of Cardiology 2007; 49:2120-8

Wywiad z Prof. Dr Carstenem Tschöpe